ตอนที่ 122 ด่ำดิ่ง หวั่นไหวเกินเยียวยา

ตอนที่ 122 ด่ำดิ่ง หวั่นไหวเกินเยียวยา

สายฝนเทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้าราตรีอันมืดมิด

เม็ดฝนกระทบลงบนผืนร่ม ส่งเสียงเปาะแปะทึบหนัก

ไฟถนนส่องแสงสีเหลืองสลัวพร่ามัวเป็นวง ๆ ท่ามกลางม่านฝน ทาบทับพื้นถนนลาดยางเปียกชุ่มจนสะท้อนประกายวาววับ ราวกับแถบผ้าแพรสีดำที่กำลังพลิ้วไหว

สวี่หยางกางร่ม พาเซี่ยไจ้ซีเดินมุ่งหน้าไปยังโรงแรม

ด้วยส่วนสูง 185 เซนติเมตร เขาจึงก้าวขายาว ๆ เพียงก้าวเดียวก็เท่ากับคนอื่นเดินสองก้าว

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

คนข้างกายได้เปิดโหมดเดินเร็วเข้าให้แล้ว

ขาสั้น ๆ สองข้างของเซี่ยไจ้ซีก้าวสลับไปมาอย่างรวดเร็ว ด้วยความถี่ที่น่าตกใจจริง ๆ