ตอนที่ 88 หงุดหงิด ทำไมต้องแกล้งทำเป็นไม่สนิท

ตอนที่ 88 หงุดหงิด ทำไมต้องแกล้งทำเป็นไม่สนิท

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ใบหนา ทอดลงบนขั้นบันไดหินของภูเขาเป่ยหมางจนเกิดเป็นแสงเงาลายพร้อย

เสียงฝีเท้าของคนทั้งสี่ดังสลับกันไปมาเป็นจังหวะ

ทั้งสี่คนเดินขึ้นไปตามทางขึ้นเขาคดเคี้ยว เซี่ยไจ้ซีเดินอยู่หน้าสุด เฉิงเยวี่ยเหวินตามหลังเธออยู่ไม่กี่ก้าว กู้เฉินเดินตามติดมา และสวี่หยางเดินเอ้อระเหยอยู่รั้งท้าย

“ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย” กู้เฉินเกาะกิ่งไม้ริมทาง กลิ่นอายเริ่มกระชั้น “อาจารย์เซี่ยปีนเขาได้เร็วขนาดนี้ ความชันระดับนี้ไม่เบาเลยนะ”

เซี่ยไจ้ซีหยุดก้าว แสงแดดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอพอดี ปลายจมูกเป็นประกายแวววาวด้วยเม็ดเหงื่อบาง ๆ ดูสุขภาพดี

“โตมาในหุบเขาตั้งแต่เด็กน่ะ” เธอพูด มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ “ชินแล้ว”

เธอหันไปมองเฉิงเยวี่ยเหวิน “เฉิงจื่อ อยากพักหน่อยไหม?”

“เรื่องขี้ผง”