กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 77 ร้อนรน มีผู้ป่วยการบาดเจ็บที่กะโหลกศีรษะและสมองระดับรุนแรงยิ่งยวดกี่คนกันแน่
ฝีเท้าของเซี่ยไจ้ซีไม่ได้ชะลอลงแม้แต่น้อย เพียงแต่ตอนเลี้ยวผ่านทางเดินแห่งหนึ่ง เธอเอียงศีรษะเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง
“เงื่อนไขเบื้องต้นของความสบาย คือชีวิต!”
“หัตถการทั้งหมดของพวกเรา เงื่อนไขเบื้องต้นคือต้องรับประกันว่าชีวิตปลอดภัย!”
เธอพูดด้วยความเร็ว ราวกับว่าการตัดสินใจเหล่านี้ได้หลอมรวมเข้าเป็นสัญชาตญาณของเธอไปนานแล้ว
“ความเสี่ยงบางอย่าง สามารถประเมินได้ สามารถแบกรับได้ คุ้มค่าที่จะเสี่ยง อย่างเช่นเด็กที่มีทางเดินหายใจตีบแคบเมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันไม่ได้เลือกใส่ท่อช่วยหายใจตามปกติ แต่เป็นการระงับความรู้สึกทางหลอดเลือดดำที่คงการหายใจด้วยตัวเองไว้”
ไฟสัญญาณของแผนกฉุกเฉินอยู่ข้างหน้าไม่ไกล ทว่าการบอกเล่าของเธอกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“แผนนั้นมีความเสี่ยง ระหว่างผ่าตัดอาจเกิดการอุดกั้นทางเดินหายใจ แต่ความเสี่ยงนี้ ฉันชั่งน้ำหนักดูแล้ว—มันควบคุมได้
หากเกิดขึ้น ฉันมีแผนรับมือ มีแผนสำรอง มีเวลาจัดการ ความเสี่ยงนี้คุ้มค่าที่จะเสี่ยง เพราะสามารถลดการบาดเจ็บต่อทางเดินหายใจที่เปราะบางของเขาได้มากที่สุด”