ตอนที่ 23 กำราบ เพราะเธออยากเป็นคนดีอยู่เสมอ

ตอนที่ 23 กำราบ เพราะเธออยากเป็นคนดีอยู่เสมอ

เซี่ยไจ้ซีก้าวเดินเข้าไปหาสวี่หยางทีละก้าว ๆ จนมาถึงตรงหน้าเขาแล้วจึงหยุดฝีเท้าลง

ส่วนสูงของเธออยู่แค่ระดับไหล่ของเขาเท่านั้น ร่างกายบอบบางราวกับใบไม้ ทว่าการยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสายลมบนดาดฟ้ากลับแฝงความหนักแน่นเหนียวแน่นบางอย่างไว้

“ความจริงแล้ว…ฉันชื่นชมนายมาตลอดเลยนะ” เสียงของเซี่ยไจ้ซีถูกลมยามเย็นพัดจนแผ่วเบาไปบ้าง ทว่ากลับยังคงชัดเจนยิ่ง

“นายดูเหมือนไม่เคยยุ่งเรื่องชาวบ้าน มักจะลอยตัวอยู่รอบนอกเสมอ แต่กลับสนิทสนมกับทุกคนได้ขนาดนั้น กอดคอกับพวกศัลยแพทย์ นับพี่นับน้องกับเพื่อนร่วมงาน บรรดานักศึกษาก็พากันเรียกนายว่า ‘พี่หยาง’ แม้แต่หัวหน้าลี่เวลาเจอนายยังยิ้มแย้มให้เลย

ใคร ๆ ต่างก็บอกว่านายเป็นคนดี ชอบนายกันทั้งนั้น แถมหลายปีมานี้ ฉันแทบไม่เคยได้ยินว่านายมีรายงานเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์อะไรเลยสักครั้ง

แต่ฉันไม่มีความสามารถแบบนายหรอกนะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ในแววตาสะท้อนแสงอาทิตย์ยามโพล้เพล้ ราวกับลูกแกะที่หลงทาง