กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 382 ได้แต่ปลอบใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คืนนั้น เมิ่งกังเฉียงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
สิ่งแรกที่ทำหลังลืมตาคือยกมือปิดปากตัวเอง "ฉันไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไปใช่ไหม!"
เกาเหลิ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้อีกเตียงหนึ่ง ด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก "คิดไม่ถึงว่าประโยคแรกของนายจะเป็นเรื่องนี้ นายลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองเก่งเรื่องทำให้คนอื่นโมโหขนาดไหน"
ซ่งหนานรับช่วงพูดต่อ "วางใจเถอะ นายไม่ได้พูดอะไรเลย แค่ร่างกายทรุดโทรมไปบ้าง เจียวเจียวบอกว่ากลับไปแล้วจะบำรุงร่างกายให้นาย"
"หืม?" เมิ่งกังเฉียงสงสัย
"พวกเราพลิกสถานการณ์กลับมาได้แล้ว!" เมิ่งกังเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ