เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 349 หยอดคำหวานใส่หุ่นยนต์
ภายในโรงพยาบาล
หลีเปียวขมวดคิ้วมองคนที่นอนนิ่งไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียง "กว่าจะฟื้นขึ้นมาได้ง่ายเสียที่ไหน หรือฟื้นขึ้นมาเพื่อให้ฉันเห็นหน้าบึ้ง ๆ ของแกอย่างเดียว?"
"พี่ เขาล่ะ?" คนบนเตียงยังคงมีสีหน้าไม่ดี ในดวงตาเต็มไปด้วยความดื้อดึงและความคลุ้มคลั่งอย่างรุนแรง
หลีเปียวนวดหว่างคิ้ว ราวกับจนปัญญาแล้วจริง ๆ "กลับไปแล้ว พวกนั้นเก่งมาก ฉันพาตัวมาไม่ได้"
"ทำไม?" คนบนเตียงพึมพำ
หลีเปียวพูดอย่างหมดความอดทน "ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว ฉันจะส่งแกไปต่างประเทศ พอชิงหย่าตั้งครรภ์ ฉันจะให้คนคุ้มกันพวกแกออกไป"
"ฉันไม่ไป" เสียงดื้อรั้นดังขึ้น
"ไม่ไปก็ต้องไป ตามที่ฉันเคยคิดไว้ พวกเราสามารถอาศัยเสี่ยวเหอใช้ชีวิตต่อไปอย่างสุขสบาย เป็นพวกที่คอยเกาะกินผลประโยชน์โดยไม่มีใครขัดขวางได้ แต่ตอนนี้...ฉันไม่มั่นใจแล้ว"