กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 338 สองคนเจ้าเล่ห์ที่คิดว่าตัวเองฉลาด
หลี่ต้าเป่ากับจางเถี่ยต้านระมัดระวังตัวตลอดเวลา แม้พวกเขาจะไม่ได้พกอุปกรณ์สื่อสารติดตัว แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่ากำลังเสริมรออยู่ด้านนอกตลอด
จางเถี่ยต้านมองเหงื่อบนหน้าผากของหลี่ต้าเป่า "ไม่ใช่มั้ง เครียดขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ฉันยังไหว ก็แค่...ก็แค่..."
"ก็แค่อะไร?" จางเถี่ยต้านขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย
"นายช่วยเอามือออกไปได้ไหม?" หลี่ต้าเป่ากัดฟันจ้องจางเถี่ยต้านเขม็ง
"อ๊ะ!" จางเถี่ยต้านเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่เขาประหม่าเกินไปจนเผลอวางมือบนเอวหลี่ต้าเป่า พอถูกทักก็รู้สึกกระอักกระอ่วน แต่ยังปากแข็งพูดว่า "ฉันกลัวว่านายจะกลัวเกินไป!"
"ไม่ต้องกลัวนะ! พี่เถี่ยต้านจะปกป้องนายเอง!"
"หึ ๆ" หลี่ต้าเป่ามองเขาพลางแค่นหัวเราะ