เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 ยังมีชีวิตอยู่ก็พยายามเข้าอีกหน่อย!
เยว่เสี่ยวกุ้ยลุกขึ้นแล้วปิดหน้าต่างทันที ดวงตาของจางฉี่เฉินเหม่อลอยไร้จุดโฟกัสแล้ว เมื่อมองคราบเลือดบนมือ เยว่เสี่ยวกุ้ยก็รู้สึกรังเกียจในใจ น่าขยะแขยงจริง ๆ
สาเหตุหลักก็เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน แต่สวี่ชิงซื่อเคยสอนเขาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นเขายังแต่งตัวเป็นเด็กผู้หญิง สวี่ชิงซื่อใช้ท่าทางและน้ำเสียงเกินจริงสอนวิธีปกป้องตัวเอง กู้เย่ก็เห็นด้วย ตอนนั้นยังคิดจะใช้สวี่ชิงซื่อเป็นตัวอย่างสาธิตด้วย
ต่อมาพวกเราทั้งสามคนจึงถูกตีไปคนละยก เรื่องถึงได้จบลง
ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน หม่าโถวเดินเข้ามาด้วยท่าทางเย็นเยียบไปทั้งตัว เมื่อเห็นสภาพภายในห้องก็ชะงักเล็กน้อย
เขาพิจารณาตัวเยว่เสี่ยวกุ้ยอย่างละเอียด แม้จะมีคราบเลือดเปื้อนอยู่ แต่ไม่มีบาดแผล