กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 281 เด็กน้อยน้อยใจแล้ว!
เหล่าลูกน้องที่อยู่รอบข้างไม่กล้าสบตาหม่าโถว หากจะเอาผิดกันจริง ๆ พวกเขาก็มีส่วนรับผิดชอบที่เฝ้าดูแลไม่รัดกุมเช่นกัน
เยว่เสี่ยวกุ้ยสะบัดห่อผ้าในอ้อมแขนออก ก้อนหินกับวัชพืชกระจัดกระจายเต็มพื้น เสียงของที่ตกกระทบพื้นดังทึบ ๆ ทำให้ลูกน้องรอบข้างสะดุ้ง ต่างพากันก้มหน้าต่ำลงไปอีก
หม่าโถวมองเยว่เสี่ยวกุ้ยเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้โกรธหรือตวาดด่าอย่างที่เหล่าลูกน้องคาดคิด กลับหัวเราะเบา ๆ เสียอย่างนั้น
เมื่อเยว่เสี่ยวกุ้ยเห็นรอยยิ้มของหม่าโถว ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาอีกครั้งทันที
"ทำได้ไม่เลวเลยนี่ ฉลาดใช้ได้เหมือนกัน"
หม่าโถวตบไหล่เยว่เสี่ยวกุ้ยสองสามที ก่อนดึงเขาให้เดินต่อไป ท่ามกลางสายตาของเยว่เสี่ยวกุ้ยที่มองเขาราวกับคนโรคจิต