เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 279 จุดจบของสวี๋อันหราน การซุ่มยิงจากระยะไกล
ข่งหมิงมองเสี่ยวเฮยที่มีความหลงใหลประหลาดอยู่ในแววตา ก่อนแอบชักมีดเล็กที่ซ่อนไว้ตรงเอวออกมา
เสี่ยวเฮยกับคนรอบข้างไม่ทันสังเกตแม้แต่น้อย หม่าฟงที่นอนจมกองเลือดลืมตาได้เพียงเล็กน้อย แต่บังเอิญเห็นการเคลื่อนไหวของมือข่งหมิงพอดี
มุมปากเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว สมแล้วที่เป็นคนซึ่งเขายอมเสี่ยงชีวิตช่วย แม้อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็ยังคิดจะหาทางฆ่าอีกฝ่ายกลับ
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเสี่ยวเฮยเปื้อนเลือด เลือดจากใบหูหยดลงมาทีละหยด แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาสนใจ ดวงตาของข่งหมิงงดงามมาก ดวงตาคู่นั้นเคยมอบความอบอุ่นให้เขา แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความแตกสลาย
ความไม่ยินยอม ความโกรธแค้น ความจนใจ และความโดดเดี่ยว ความรู้สึกหลากหลายปะปนอยู่ด้วยกัน ทำให้เสี่ยวเฮยรู้สึกถูกดึงดูดอีกครั้งทันที