กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 ทั้งริษยา ยั่วยุ และเกลียดชัง
จ้าวเถียนยังไม่ทันลืมตา ก็สัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ เมื่อวานเขาถูกสวี๋อันหรานทรมานจนหมดเรี่ยวแรง ทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล
หลีเปียวมองจ้าวเถียนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเทา ส่วนสวี๋อันหรานยืนประจบอยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มเอาใจ
"สวี๋อันหราน ฉันให้เวลาเธออีกห้าวัน ถ้ายังสอบถามอะไรไม่ได้ ก็ส่งตัวเขามาให้ฉัน"
"ตกลงค่ะ" สวี๋อันหรานยังอยากพูดอะไรอีก แต่ใบหน้าของหลีเปียวเริ่มฉายแววรำคาญแล้ว
การมาถึงของหลีเปียวเท่ากับกำหนดเส้นตายให้ชีวิตของจ้าวเถียน หากพวกเขาไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็คงเดาได้ไม่ยาก
ข่งหมิงอยากส่งข่าวไปบอกสวี่ชิงซื่อกับคนอื่น ๆ ว่าต้องรีบมาช่วยคนให้เร็วที่สุด