กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 การคลาดกันที่เต็มไปด้วยเรื่องราว
ไป๋เวยกัดริมฝีปากจนเลือดออก ความเจ็บปวดทำให้เธอได้สติขึ้นมาบ้าง ตั้งแต่หวังต้าเฉิงถูกบีบให้ตาย เธอก็รู้สึกว่าตัวเองคงปกป้องลูก ๆ เอาไว้ไม่ได้แล้ว
เมื่อนึกถึงลูกน้อยทั้งสองที่ยังอายุน้อย น้ำตาของไป๋เวยก็ไหลพรากลงมาอย่างรวดเร็ว
"ลูก... ลูกของฉันยังอยู่ในมือพวกมัน"
เมื่อกู้เย่เห็นว่าไป๋เวยเริ่มยอมเปิดใจ จึงรีบพูดย้ำทันที
"พวกเราจะหาทางพาเด็ก ๆ มาอยู่ใกล้ตัวและคุ้มครองพวกเขา"
"พวกเราจำเป็นต้องรู้สถานการณ์ก่อน ถึงจะวางแผนปฏิบัติการได้ วางใจเถอะ ทุกอย่างจะคำนึงถึงความปลอดภัยของเด็ก ๆ เป็นอันดับแรก"