กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235 กล้าคิดกล้าทำ ย่อมสร้างผลงานใหญ่ได้
กู้เย่พักผ่อนหนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นก็เริ่มทบทวนเหตุการณ์
"คนคนนั้นสวมหน้ากากหนังมนุษย์ ผิวหน้าค่อนข้างหยาบ แถมยังใช้ผ้าพันคอปิดหน้าไว้ด้วย"
"ฉันไม่เข้าใจอยู่เรื่องหนึ่ง ในเมื่อเขามีทั้งมีดและปืน ทำไมถึงต้องให้หวังต้าเฉิงดื่มยาพิษด้วย?"
หลี่ต้าเป่าพูดขึ้น
"หรือว่าไม่อยากให้เขาทรมาน?"
สวี่ชิงซื่อเสนอความเห็นอีกอย่าง
"ไม่ใช่ เหล่ากู้บอกว่าหมอนั่นเคลื่อนไหวคล่องแคล่วมาก ความจริงถ้าใช้มีดฆ่าให้ตายในครั้งเดียวต่างหาก ถึงจะเจ็บปวดน้อยที่สุด"
"ฉันสังเกตสีหน้าของหวังต้าเฉิงแล้ว ถึงตัวเองยังรู้สึกเหลือเชื่อ แต่ฉันกลับมองเห็นความเต็มใจบนใบหน้าของเขา"
กู้เย่พยักหน้า