กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233 ตัวตั้งเวลายังใหญ่กว่าปริมาณวัตถุระเบิดเสียอีก
จ้าวเถียนมองชามที่วางอยู่ตรงหน้า
ในชามเป็นน้ำแกงไก่ กลิ่นหอมลอยอบอวลอยู่ในอากาศ จ้าวเถียนเหลือบมองสวี๋อันหรานอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร
ข่งหมิงเป็นห่วงมากเกินไป จึงแอบดูอยู่ข้างหน้าต่าง เพราะกลัวว่าสวี๋อันหรานจะคลุ้มคลั่ง เขามองผ่านช่องแคบ ๆ แล้วเห็นจ้าวเถียนนั่งอยู่บนเก้าอี้
ข่งหมิง "..."
นี่ถึงกับลากเขาขึ้นมานั่งแล้วหรือ
โครม!
เสียงเก้าอี้ล้มลงดังขึ้น
"จ้าวเถียน อย่าทำให้ฉันต้องใช้กำลัง ดื่มเข้าไป!"
ข่งหมิงรีบมองผ่านช่องหน้าต่างอีกครั้ง ก็เห็นสวี๋อันหรานทำท่าราวกับเสียสติ เธอยกชามขึ้นกรอกน้ำแกงใส่ปากจ้าวเถียน ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น