เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 225 ยังมีชีวิตอยู่ ท่ามกลางบรรยากาศประหลาด
ไป๋เวยมองลูกสาวที่กำลังหนาวจนตัวสั่นเล็กน้อยในอ้อมแขน เมื่อรู้ว่าลูกหนาว เธอจึงอุ้มลูกเดินเข้าไปใกล้กองไฟ
ซางเหมิงอยู่ในอ้อมแขนแม่ เบิกตากว้างมองทหารหลายคนที่อยู่ข้างเหวินซิงเทียน ซึ่งตามตัวเต็มไปด้วยคราบสกปรก
"แม่คะ คุณอาทหารปลดปล่อยบาดเจ็บกันหมดเลย เลือดออกเยอะมาก... หนูกลัวนิดหน่อย..."
ไป๋เวยปลอบลูกอย่างอ่อนโยนและอดทน
"เหมิงเหมิงไม่ต้องกลัวนะ พวกคุณอามาปกป้องพวกเรา"
เหวินซิงเทียนพิงผนังถ้ำ พยายามยันตัวลุกขึ้น สหายร่วมรบที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าก็รีบช่วยพยุงเขา
"นั่นเอ้อร์หู่ใช่ไหม ในกระเป๋าเป้ของฉันมีเสื้ออยู่ตัวหนึ่ง น่าจะยังมีเสื้อคลุมสะอาดเหลืออยู่ เอาไปสวมให้เด็กผู้หญิงที่เพิ่งพูดเมื่อกี้หน่อย"
เอ้อร์หู่มองซางเหมิงอย่างเหม่อลอยครู่หนึ่ง