กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190 ช่างเป็นภาระอันแสนหวานจริง ๆ
เมื่ออวี๋เจียวเริ่มรู้สึกตัว เธอก็กระหายน้ำจนแทบขาดใจ โชคดีที่มีมืออบอุ่นคู่หนึ่งประคองต้นคอของเธอขึ้น แล้วค่อย ๆ ป้อนน้ำให้อย่างอ่อนโยน
ดูเหมือนเนี่ยนเนี่ยนจะฟื้นแล้ว และตอนนี้ก็อยู่ข้าง ๆ เธอด้วย เธอจึงพยายามฝืนลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเจียวเจียว อวี๋เนี่ยนก็ยกมือปิดตาเธอไว้
"ไม่ต้องรีบตื่นหรอก นอนต่ออีกหน่อยเถอะ!"
อวี๋เจียวหยุดดิ้นรนทันที เธอได้ยินเสียงของเนี่ยนเนี่ยนแล้ว ไม่รู้ว่าท้ายที่สุดอีกฝ่ายจับได้หรือเปล่า... แล้วโกรธเธอหรือไม่
ตอนนี้อวี๋เจียวรู้สึกผิดจนใจไม่ดีเลย
เสียงเขียนหนังสือดังขึ้นข้างหู เสียงปลายปากกาขูดผ่านกระดาษเบา ๆ ชวนให้ง่วงนอน