เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 175 ทำให้รู้สึกมีหน้ามีตาจริง ๆ
บนที่ราบสูง
เจ้าหน้าที่อาวุโสประจำห้องพยาบาลพาอวี๋เจียวกับคนอื่น ๆ ไปกินอาหารที่โรงอาหาร เหล่าทหารมองพวกเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น บางคนถึงกับพูดคุยกันเบา ๆ
"สวยจังเลย! เป็นหมอที่มาช่วยพวกเราใช่ไหม?"
"ครั้งนี้มากันสามคน ดูเหมือนทางผู้บังคับบัญชาจะให้ความสำคัญกับพวกเรามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ถึงกับมีเด็กสาวคนหนึ่งมาด้วย!"
"เด็กสาวคนนี้เก่งจริง ๆ ไม่มีอาการแพ้ความสูงเลยสักนิด นึกถึงตอนฉันเพิ่งมาสิ ทรมานแทบตาย!"
"ก็เพราะร่างกายแต่ละคนไม่เหมือนกันไม่ใช่หรือ ลองนึกถึงกัวเจี้ยนเซ่อสิ ตอนแรกเขาก็ยังสบายดี..."
ปกติอวี๋เจียวกินข้าวเร็วมาก แต่เมื่ออยู่บนที่ราบสูง เธอก็ลดความเร็วลงเล็กน้อย เพื่อไม่ให้สำลัก
เหวินจืออวี่กินต่อไม่ไหวจริง ๆ จึงยกอาหารให้เธอ