กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 นิสัยเดิมไม่ยอมเปลี่ยน สันดานแก้ไม่หาย
หวังฮุ่ยพูดอย่างร้อนใจ "ต้องไป หรานหรานไม่ต้องกลัว แม่จะปกป้องลูกเอง"
สวี๋อันหรานน้ำตาไหลพรากทันที เธอมองแม่อย่างสิ้นหวัง "พวกเราเป็นคนบาปกันทั้งนั้น ทุกอย่างเป็นเรื่องหลอกลวง แล้วจะให้ฉันเกิดมาทำไม คุณ... คุณ... ฮือ ๆ ๆ!"
แววตาของยามาโมโตะฉายความดุดัน เขาฉวยโอกาสตอนที่สวี๋อันหรานเสียการควบคุมตัวเอง ฟาดเธอจนหมดสติแล้วดึงเข้ามากอดแน่น มือยังลูบคลำร่างกายเธออยู่สองสามครั้ง ก่อนกดความหื่นกระหายในดวงตาเอาไว้ แล้วพูดกับหวังฮุ่ยว่า "ถ้ายังไม่ไปอีก จะไม่ทันจริง ๆ แล้ว"
จ้าวเถียนเห็นพวกเขาเข้าไปในอุโมงค์ลับที่ห้องครัว จึงติดตามไปโดยรักษาระยะห่างเอาไว้ หลังจากนั้นก็รายงานข่าวกรองให้เหวินซิงเทียนทราบ