เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121 สัญชาตญาณเอาตัวรอดอันแรงกล้าของกู้เย่
ภายในห้องขังเดี่ยว
จางเถี่ยต้านกับหม่าฟงกินอาหารจนอิ่มหนำสำราญ ก่อนเอนตัวนอนบนเตียงอย่างสบายใจ
จางเถี่ยต้านมองทหารที่เฝ้าห้องขัง ซึ่งไม่ยอมปิดประตูให้พวกเขา
"เฮ้! พวก มาปิดประตูให้หน่อยสิ"
"นายว่าถ้าผู้ชี้แนะอวี๋กับพี่อวี๋รู้เรื่องนี้ จะลงโทษพวกเราสองคนไหม?" หม่าฟงเพิ่งนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้
"ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรทำ แต่ก็ยังต้องทำ ในใจมีเรื่องที่จำใจต้องทำมากมายเหลือเกิน!" จางเถี่ยต้านถอนหายใจอย่างทอดอารมณ์
"พี่อวี๋ชอบพูดอยู่เสมอว่าต้องทำให้คนอื่นยอมรับด้วยคุณธรรม ส่วนพี่เนี่ยนเนี่ยนก็เป็นคนเที่ยงตรงไม่ลำเอียง ชีวิตฉันจบสิ้นแล้ว!" หม่าฟงพูดเน้นทีละคำ
จางเถี่ยต้านส่ายหน้าอีกครั้ง
"แต่พี่อวี๋ก็เป็นคนสอนเหมือนกันนะว่า เมื่อแม่ทัพออกศึกอยู่ภายนอก บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องทำตามคำสั่งทุกอย่าง!"