กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 115 ความทรงจำที่เล่าออกมาไม่ถึงหนึ่งในสิบ
เหวินจืออวี่รออวี๋เนี่ยนเลิกงานอยู่ด้านนอกห้องวิจัย แต่รอจนเกือบค่ำก็ยังไม่เห็นเธอออกมา
เติ้งหู่ถือเนื้อหมักตากแห้งชิ้นหนึ่งเดินเข้ามาในสถาบันวิจัย พอมาถึงประตูก็เห็นเหวินจืออวี่กำลังยืนรออยู่ตรงนั้น
"นายมาหาฉันหรือ?"
"เปล่า" เหวินจืออวี่ตอบอย่างกระอักกระอ่วน
น้ำเสียงของเติ้งหู่ยิ่งไม่พอใจขึ้น
"แล้วมาหาใคร?"
"ฉันอยากพบผู้ชี้แนะอวี๋ มีธุระจะคุยกับเธอจริง ๆ ไว้วันหลังฉันจะไปเยี่ยมนายกับพี่สะใภ้ที่บ้านด้วยตัวเอง"
"ก็ได้ ตามฉันเข้ามาสิ!" เติ้งหู่พาเขาเดินเข้าไป
เหวินจืออวี่มองประตูสถาบันวิจัยอาวุธ