เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80 แพ้ท้องและยื่นมือช่วยเหลือ
เติ้งหู่มองคอมพิวเตอร์ที่ถูกบรรจุลงกล่องแล้วยกขึ้นรถด้วยสายตาละห้อย
ภายในห้องว่างเปล่าไปหมด ไม่เหลืออะไรเลยจริง ๆ เติ้งหู่กลั้นน้ำตาแห่งความขมขื่นไว้ ก่อนวิ่งไปหาเมิ่งกังเฉียงเพื่อระบายความทุกข์
"ผู้บัญชาการกองพล ตอนนี้เพื่อนเก่าของคุณพวกนั้นยังไม่รู้เรื่องนะครับ ถ้าพวกเขารู้เข้า ที่นี่จะยังเหลือคอมพิวเตอร์ให้เราสักสองเครื่องไหม?"
เมิ่งกังเฉียงตอบทันทีว่า "ส่งแบบแปลนขึ้นไปแล้ว ถึงเวลาทางเมืองหลวงก็จะผลิตเอง ไม่จำเป็นต้องมาขนของจากเราอีก ส่วนพวกเพื่อนเก่านั่น ตอนนี้ยังไม่รู้ข่าวเร็วขนาดนั้นหรอก"
เติ้งหู่พยักหน้าอย่างน้อยใจ "ก็ได้ครับ! ถ้าอย่างนั้นผมไปเฝ้าสายการผลิตเลยดีกว่า!"
นาน ๆ ครั้งอวี๋เนี่ยนจะได้นอนตื่นสายสักที ช่วงนี้เธอยุ่งจนสภาพจิตใจไม่ค่อยดี จางเสี่ยวฉินจึงมาหาเพื่อพูดคุยเล่น