กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67 โทษประหาร ไม่อาจรอช้า
"ไม่เอา...!"
อวี๋เนี่ยนสะดุ้งตื่นอย่างกะทันหัน เธอลุกขึ้นนั่งแล้วใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์
จากนั้นยกมือขึ้นนวดขมับ รู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองฝันบ่อยเหลือเกิน ก่อนลุกจากเตียงไปล้างหน้าให้ตื่นเต็มที่
เธอคิดจะไปดูที่ห้องวิจัยก่อนว่า ระหว่างหลายวันที่เธอไม่อยู่ พวกเขาประกอบรถเครนไปถึงไหนแล้ว!
อวี๋เนี่ยนเดินมุ่งหน้าไปยังห้องวิจัย มองเห็นแขนยกของรถเครนตั้งสูงอยู่กลางอากาศตั้งแต่ไกล ๆ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ดูเหมือนพวกเขาจะทำงานกันได้รวดเร็วทีเดียว
ขณะนี้ภายในสถาบันวิจัย
นักวิจัยหลายคนกำลังยืนล้อมรถเครน พูดคุยกันอย่างออกรส
"พวกเราก็ติดตั้งตามแบบแปลนนี่นา!"