กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 ปืนบาร์เร็ตต์ เอ็ม 95 ปรากฏโฉม
เติ้งหู่ขับรถไปพลางหาวไม่หยุด ส่วนอวี๋เจียวที่นั่งอยู่เบาะหลังกำลังแกล้งหลับตาพักผ่อน
"งานแลกเปลี่ยนครั้งนี้มีชาวต่างชาติมาเยอะมากนะ แน่ใจหรือว่าไม่ต้องหาล่ามให้?" เติ้งหู่ถามอย่างไม่มั่นใจ
"ไม่ต้องค่ะ ฉันพูดภาษาของแต่ละประเทศได้บ้าง" อวี๋เจียวตอบอย่างใจเย็น
ดวงตาของเติ้งหู่เป็นประกายทันที "ดีเลย! บัตรเข้างานสองใบนี้หามายากจริง ๆ ฉันไม่ค่อยอยากติดต่อกับพวกชาวต่างชาติเท่าไร แต่ถ้าหาเงินจากพวกเขาได้ ฉันก็ยินดี!"
อวี๋เจียวยิ้ม "คนประเภทที่ไม่ยอมลงมือทำอะไรถ้าไม่มีผลประโยชน์แบบนั้น ก็ต้องให้ฉันจับจุดอ่อนของพวกเขาให้ได้ กำไรนี่แหละคืออาวุธของฉัน"