เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 56 คนตระกูลเย่พากันเสียขวัญจนตั้งตัวไม่ติด
“เย่เทียนเหิน เจ้านี่โลภเกินไปแล้ว!”
“เจ้ารู้ไหมว่าบ้านพักแบบจวนกับป้ายอนุญาตให้พำนักในเมืองของสำนักเสี่ยวเทียนหามาได้ยากแค่ไหน?”
“แต่พอเจ้าอ้าปากกลับเรียกบ้านพักแบบจวนถึงสองหลัง กับป้ายอนุญาตให้พำนักอีกสองร้อยใบ!”
ตวนมู่ซวงยังไม่ทันพูดอะไร หยางเทาก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน
“นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการ ศิษย์พี่ทำให้ไม่ได้ก็ไม่ต้องแลกเปลี่ยนกัน”
“อีกอย่าง ท่านจะเลือกใช้สิ่งของที่มีมูลค่าต่ำกว่าที่ข้าพูดถึง แลกน้ำหยินหยางกำเนิดฟ้าส่วนหนึ่งจากท่านก็ได้ ข้าไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว”
เย่เทียนเหินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ที่จริงเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคนจากรัฐปี้สุ่ยต้องใช้ป้ายอนุญาตให้พำนักถึงจะเข้าไปอยู่ในรัฐเสินเหยียนได้
เขาเพิ่งนึกเรื่องนี้ออกตอนการทดสอบคัดเลือกคนก่อนหน้านี้