กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 682 - เหตุใดแผ่นหลังของท่านปรมาจารย์ปราสาทเซี่ยจึงคุ้นตายิ่งนัก?
เมื่อมิตรสหายเก่าได้กลับมาพบกัน บนใบหน้าของทุกคนต่างก็ปรากฏรอยยิ้มอันอบอุ่น
โดยเฉพาะซานยาที่น่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ ราวกับเป็นดวงใจน้อยๆ ของทุกคน
ทำให้คนหมู่บ้านต้าเหอต่างรักใคร่เอ็นดูซานยาเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนล้วนยิ้มแย้มอย่างมีความสุข
ทันใดนั้น เด็กชายที่มีน้ำมูกไหลยืดคนหนึ่งก็เดินก้าวออกมาจากกลุ่มคน เอ่ยกับซานยาตรงหน้า "ลูกพี่ เจ้าไม่ยุติธรรมเลย ไม่เห็นเรียกชื่อโก่วตั้นของข้าบ้าง"
โก่วตั้นผู้นี้ ก็คือสหายแต่วัยเยาว์ของซานยานั่นเอง
ไม่ว่าจะก่อนหนีภัยแล้ง หรือระหว่างการอพยพหลบภัย
โก่วตั้นมักจะวิ่งตามหลังซานยาอยู่ตลอดเวลา
ทั้งยังคอยร้องเรียกซานยาว่าเป็นลูกพี่อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน