กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 677 - ข้าจื่อสู่ ชะตาช่างอาภัพนัก!
ในเวลานี้
จิตใจของจื่อสู่และซุนจินอู่ต่างก็สับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะซุนจินอู่ ผู้ซึ่งปกติมีนิสัยหน้าหนาโผงผาง
ยามนี้บนใบหน้ากลับปรากฏท่าทางเอียงอายดั่งสตรีตัวเล็กๆ ขึ้นมา
แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ แม้กระทั่งลมหายใจและจังหวะการเต้นของหัวใจก็เริ่มกระชั้นถี่
ในที่สุดก็เป็นคนของปราสาทตระกูลเซี่ยที่ช่วยพยุงคนทั้งสองให้ลุกขึ้นมา
"คุณหนูใหญ่ ท่านเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ?"
สาวใช้ตระกูลซุนนายหนึ่งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
คนของตระกูลซุน ไม่ว่าจะเป็นคนในตระกูลหรือบ่าวรับใช้