เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 514 - มิใช่ไม่ได้รับผลกรรม เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้น!
ก่อนหน้านี้หวังชุ่ยฟางเคยวางท่าผยองลำพองใจต่อหน้าเจียงหว่านเอ๋อร์เพียงใด ยามนี้สภาพของนางก็ดูน่าสมเพชเวทนาเพียงนั้น
ร่างทั้งร่างราวกับถูกสูบวิญญาณออกไป นอนหมดอาลัยตายอยากอยู่บนพื้นดิน
เมื่อทุกคนได้ล่วงรู้ความจริง ต้ายาจึงเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาชี้หน้าต่อว่าหวังชุ่ยฟาง
"หวังชุ่ยฟาง จิตใจของเจ้าช่างอำมหิตยิ่งนัก จู้จื่อคือสายเลือดแท้ๆ ของเจ้า เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย เจ้าถึงกับไม่ลังเลที่จะ..."
ต้ายาชี้มือไปยังหวังชุ่ยฟางที่แววตาไร้ประกายชีวิต พอพูดถึงตรงนี้ นางก็นึกถึงสภาพการตายอันน่าเวทนาของจู้จื่อ จนไม่อาจเอ่ยคำใดต่อได้อีก
เอ้อร์ยากำหมัดแน่น ในเวลานี้เกลียดชังหวังชุ่ยฟางเข้ากระดูกดำ "เจ้าหมาป่าตาขาวเนรคุณ"
ซานยาช่วยตะโกนด่าด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "เจ้า คนเลว"