เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462 - พวกเจ้าเป็นใครกันแน่
ยามโฉ่ว สองยามเศษ
ผู้คนส่วนใหญ่ต่างหลับใหลไปหมดแล้ว
ทว่าที่ตีนเขาตรงจุดที่ขบวนรถของเซี่ยเหรินตั้งอยู่นั้น กลับมีคนสองกลุ่มกำลังเข่นฆ่ากันดุจสัตว์คลั่งภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง
"ฆ่าพวกมันให้หมด อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว"
หัวหน้าใหญ่กลุ่มโจรโทสะพลุ่งพล่าน สั่งการลูกน้องสามร้อยกว่าคนด้านหลังอย่างเหี้ยมเกรียม
กล่าวจบ หัวหน้าใหญ่กลุ่มโจรก็เงื้อดาบหัวพยัคฆ์ในมือ ฟันลงบนหน้าอกของผู้ลี้ภัยที่อยู่ใกล้ที่สุดตรงหน้าอย่างแรง
เสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้ลี้ภัยผู้นี้ดังขึ้น โลหิตพลันสาดกระเซ็น เลือดอุ่นๆ พุ่งทะลักออกจากบาดแผล จนใบหน้าของหัวหน้าใหญ่กลุ่มโจรเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด แลดูดุดันอำมหิตยิ่งขึ้นไปอีก
สิ่งที่ทำให้เซี่ยเหรินประหลาดใจอยู่บ้าง คือในกลุ่มผู้ลี้ภัยนี้กลับมีผู้ฝึกยุทธ์ปะปนอยู่ด้วย
อีกทั้งผู้ฝึกยุทธ์ยังมีจำนวนไม่น้อย และฝีมือก็ไม่นับว่าอ่อนด้อย