กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 364 - คนเป็นมีดเขียง ข้าเป็นเนื้อปลา?
มาเพียงคนเดียวหรือ
ช่างโอหังยิ่งนัก
เซี่ยเหรินแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาในลำคอ
พวกคนเถื่อนเป่ยหมานไม่กลัวเลยหรือว่า ตนจะลงมือสังหารทูตแห่งราชสำนักผู้นี้ทิ้งเสียเดี๋ยวนี้
"พี่เซี่ย จะพบเขาหรือไม่"
จางซานจับจ้องสายตาของเซี่ยเหริน เอ่ยถามด้วยความเคารพ
"พบ แน่นอนว่าต้องพบ"
เซี่ยเหรินตอบกลับโดยไม่เสียเวลาคิด
เขาอยากจะรู้นักว่า พวกคนเถื่อนเป่ยหมานคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก