เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 354 - ยอดกตัญญูจนเกือบตาย!
ยามเที่ยงวัน
ขบวนหมู่บ้านต้าเหอหยุดพักแรมในป่าโปร่งแห่งหนึ่ง ซึ่งใบไม้ร่วงหล่นจนเกือบหมดและเปลือกไม้ส่วนใหญ่ถูกลอกกินไปจนเกลี้ยง
เหนือศีรษะของทุกคนยังคงมีแสงแดดแผดเผาลงมาอย่างรุนแรง แต่อย่างน้อยกิ่งก้านและลำต้นของต้นไม้ก็ยังช่วยบดบังไอแดดอันร้อนระอุไปได้บ้างบางส่วน
ทางด้านเซี่ยเหริน กำลังลงมือปรุงอาหารมื้อกลางวัน โดยนำเกวียนของครอบครัวมาจอดล้อมรอบไว้ แล้วกางร่มบังแดดกลางแจ้งไว้ตรงกลาง
"อ้าว ซานยาหายไปไหนเสียแล้วเล่า"
เซี่ยเหรินกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วไม่เห็นเงาของซานยา จึงหันไปเอ่ยถามเจียงหว่านเอ๋อร์ผู้เป็นภรรยาด้วยความสงสัย
"ซานยาออกไปวิ่งเล่นกับโก่วตั้นแล้วเจ้าค่ะ"
เจียงหว่านเอ๋อร์รู้เรื่องนี้ดี จึงเอ่ยตอบสามี
โก่วตั้น ก็คือสหายตัวน้อยที่สนิทสนมกับซานยามากที่สุด