กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 260 สิ่งยั่วยวนจากแป้งทอดหนึ่งแผ่น
ในยุคที่บ้านเมืองวุ่นวาย การไปพูดจาด้วยเหตุผลกับผู้ลี้ภัยที่ใกล้จะอดตายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
สมมติว่าเขาเซี่ยเหรินและอิ่งเริ่นเป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเชือดไก่ ต่อให้พูดจนปากฉีก ก็คงยากที่จะหนีพ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้
และการฆ่าคนเพื่อข่มขวัญในตอนนี้ ก็เป็นวิธีที่ได้ผลโดยตรงที่สุด
เพื่อให้ผู้ลี้ภัยในที่แห่งนี้รู้ว่า สองคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะไปตอแยได้ง่ายๆ
อีกทั้งยังเป็นการขยายความหวาดกลัวในใจของพวกเขา ไม่ให้กล้ามาหาเรื่องเซี่ยเหรินอีก
ตอนนี้
เซี่ยเหรินกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นว่าได้ผลไม่เลว ไม่มีใครกล้าตอบโต้เลยสักคน มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น
"ไม่มีใครพูดแล้วใช่ไหม งั้นข้าจะพูดล่ะ"