เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255 แม่ทัพสิ้นชีพ ไร้ซากศพเหลือหลอ!
เมื่อเซี่ยเหรินล็อกเป้าปากกระบอกปืนครกไปที่แม่ทัพหมื่นนายชาวเป่ยหมานที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้
ในฐานะผู้ที่ถูกเพ่งเล็ง และเป็นแม่ทัพหมื่นนายชาวเป่ยหมานที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน เขาก็สะดุ้งเฮือก
จู่ๆ เขาก็รู้สึกราวกับถูกสัตว์ร้ายดึกดำบรรพ์จ้องมองจนรู้สึกหนาวเหน็บที่แผ่นหลัง เหงื่อเม็ดโป้งซึมออกมาจากหน้าผาก
หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่อันตรายเช่นนี้
ครั้งแรกคือตอนที่เขานำทหารม้าเป่ยหมานหลายพันนายถูกกองทัพต้าจี้ที่มีจำนวนมากกว่าถึงสิบเท่าล้อมปราบ
ตอนนั้นเขาคิดว่าตัวเองคงตายแน่แล้ว ไม่คาดคิดว่าไม่เพียงแต่จะรอดชีวิตมาได้ แต่ยังตีฝ่าวงล้อมศัตรูที่มากกว่าถึงสิบเท่ามาได้ เพียงแต่ทหารม้าเป่ยหมานที่เขานำไปในตอนนั้นตายไปกว่า 9 ส่วน