กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174 - ปลิดชีพซ้ำ!
เปลวเพลิงโชติช่วงราวกับจะแผดเผาสรรพสิ่งในใต้หล้าให้กลายเป็นเถ้าถ่าน
ชาวเป่ยหมานที่กลายเป็นมนุษย์เพลิง ล้วนมีสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
อ้าปากร้องเรียกให้สหายร่วมรบช่วยดับไฟ ทว่าเมื่อพวกเขาวิ่งเข้าหา สหายเหล่านั้นกลับถอยหนีด้วยความหวาดกลัวราวกับเห็นเสือร้าย พากันหลบหลีกไปไกลด้วยเกรงว่าไฟจะลามติดตัว
ชาวเป่ยหมานบางคนคิดจะหาทางดับไฟ แต่ของที่พอจะใช้ดับไฟในค่ายได้ คนหมู่บ้านต้าเหอก็ขนย้ายออกไปจนหมดสิ้นก่อนจะถอนตัว
สิ่งนี้ยิ่งทำให้ชาวเป่ยหมานที่ติดอยู่ในทะเลเพลิงรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้นไปอีก
"อ๊าก"
"ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย"
"เจ็บเหลือเกิน ได้โปรดช่วยข้าดับไฟที"
"ข้ายังไม่อยากตาย ข้ายังไม่ได้กลับไปเจอหน้าท่านแม่อีกสักครั้งเลย"