กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 169 - หุ่นยนต์เลียนแบบมนุษย์สายการแพทย์
หลังจากที่ชาวเป่ยหมานถอยทัพ คนเฒ่าคนแก่ ผู้หญิง และเด็กของหมู่บ้านต้าเหอที่เดิมทีรวมตัวกันอยู่บริเวณปากทางลับ ก็ทยอยกลับบ้านของตนเอง
บางส่วนก็ไปที่กำแพงไม้ของค่ายและหน่วยพยาบาล
เมื่อเห็นว่าครอบครัวของตนปลอดภัยดี ความกังวลในใจจึงค่อยบรรเทาลง
แต่พอเห็นว่าครอบครัวได้รับบาดเจ็บนอนอยู่บนเปลหาม ในใจก็เจ็บปวดราวกับถูกบีบรัด
และเมื่อบางคนเห็นร่างไร้วิญญาณของครอบครัว พวกนางที่หวาดกลัวอยู่แล้ว หลายคนถึงกับยืนไม่อยู่ ต้องพึ่งพาคนคอยพยุงจึงพอจะทรงตัวไม่ให้ล้มลงได้
โดยเฉพาะในหน่วยพยาบาล ครอบครัวของผู้เสียชีวิตต่างร้องไห้โฮด้วยความโศกเศร้าเสียใจ
เซี่ยเหรินเห็นดังนั้นก็ลอบถอนหายใจยาว
สงครามย่อมต้องมีคนตายเสมอ