เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 - ลงโทษซานยาสถานเบา
ต้าไป๋โกรธเกรี้ยว แยกเขี้ยวคำราม
ร่างกายแผ่ซ่านรังสีอำมหิตน่าสะพรึงกลัว
หากไม่ใช่เพราะมีห่วงควบคุมสัตว์ที่คอคอยกดข่มมันไว้อย่างเต็มที่ หากเป็นเวลาปกติมันย่อมไม่ลังเลที่จะกัดขยี้อีกฝ่ายแล้วกลืนลงท้องไปอย่างแน่นอน
เซี่ยเหรินเห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้าไปปลอบประโลมทันที
"ต้าไป๋ อย่าหุนหันพลันแล่น"
เซี่ยเหรินเดินเข้ามาถึงเบื้องหน้าของต้าไป๋ ยกมือขึ้นลูบหัวของมันเบาๆ
ห่วงควบคุมสัตว์ถ่ายทอดคำสั่งให้เชื่อฟังเจ้านายอย่างเซี่ยเหรินอย่างต่อเนื่อง ไม่นานนักต้าไป๋ก็ค่อยๆ เก็บซ่อนรังสีฆ่าฟันที่ปะทุออกมาจากแววตาก่อนหน้านี้กลับไป
ส่วนซานยาเมื่อครู่ตอนที่ต้าไป๋ลุกขึ้นยืน ร่างกายเล็กๆ ก็สูญเสียการทรงตัว ขณะที่กำลังจะพลัดตกลงมาจากหลังเสือ เสี่ยวชีที่ตาไวก็เข้ามารับร่างของนางเอาไว้ได้ทัน
มิเช่นนั้น หากตกลงมาจากความสูงกว่า 2 เมตร ซานยาย่อมต้องหัวร้างข้างแตกเลือดอาบเป็นแน่