เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 135 - ฝังทั้งเป็นเชลยศึกเป่ยหมาน
เสียงเข่นฆ่าบนสนามรบดังกึกก้องสะเทือนฟ้า
ทำให้มีเพียงคนส่วนน้อยที่เห็นท่านอ๋องน้อยเป่ยหมานใช้เด็กชายชาวต้าจี้ในมือเป็นตัวประกัน เพื่อข่มขู่เยี่ยเส้าหนานแห่งสมาคมจ่านหวงที่อยู่ตรงหน้า
แม้ว่ายามนี้เยี่ยเส้าหนานจะเต็มไปด้วยเลือด ดูราวกับตะเกียงที่น้ำมันใกล้จะเหือดแห้ง
แต่ท่านอ๋องน้อยเป่ยหมานก็ยังไม่กล้าต่อสู้ด้วย เพียงเพราะสัญชาตญาณบอกเขาว่า หากเผชิญหน้ากับคนผู้นี้ตรงๆ คนที่ตายต้องเป็นเขาเองอย่างแน่นอน
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ในดวงตาของท่านอ๋องน้อยเป่ยหมานก็ประกายความเสียใจวาบผ่าน
รู้อย่างนี้แต่แรก ตอนนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็คงไม่ลงใต้มาหาความชอบทางการทหารเหมือนชนชั้นสูงชาวเป่ยหมานเหล่านั้น
เป็นท่านอ๋องน้อยที่อยู่อย่างอิสระเสรีในราชสำนักเป่ยหมานดีจะตายไป
รื่นเริงทุกค่ำคืน สุราเนื้ออิ่มหนำ
ดันแกว่งเท้าหาเสี้ยนให้ตัวเองเสียได้