กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122 - ทัพม้าเป่ยหมานปรากฏกายอย่างกะทันหัน
ขณะที่ซานยามองซ้ายมองขวา ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี
ทันใดนั้นก็เห็นเซี่ยเหรินผู้เป็นบิดาอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ราวกับเห็นฟางช่วยชีวิต นางโบกมือตะโกนเรียกเซี่ยเหริน "ท่านพ่อ"
ทุกคนในห้องต่างมองตามไป จึงได้เห็นเซี่ยเหริน
เมื่อเห็นดังนั้น เซี่ยเหรินก็ทำได้เพียงเดินเข้าไปในบ้าน เอ่ยกับหลินตงเซิงอย่างสุภาพ "ท่านอาจารย์ ลำบากท่านแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"
"ก็ดี"
หลินตงเซิงพยักหน้า พูดคุยสัพเพเหระอยู่ครู่หนึ่งจึงแบกตะกร้าเดินออกจากสถานศึกษา
"ท่านพ่อ"
"ท่านพ่อ"
"ท่านพ่อ ซานยาคิดถึงท่านเหลือเกิน"