กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 114 - สัญชาตญาณเอาตัวรอดอันแรงกล้า
"พี่ชาย เห็นแก่ที่ข้าแปลให้ท่านฟัง ท่านปล่อยข้าไปตอนนี้เลยได้หรือไม่"
จ้าวโหย่วเถียนเห็นเซี่ยเหรินทำหน้าครุ่นคิด ก็รีบร้องขออ้อนวอน
"ไม่ต้องรีบ ข้ายังมีงานให้เจ้าทำอีก"
"เจ้าลองถามมันดู ว่าหน่วยสอดแนมชาวเป่ยหมานกลุ่มนี้มีกำลังเสริมคอยช่วยเหลืออยู่ข้างนอกหรือไม่"
"และมีชาวเป่ยหมานคนอื่นรู้เรื่องที่พวกมันบุกโจมตีค่ายหมู่บ้านต้าเหออีกหรือไม่"
เซี่ยเหรินชี้มือไปยังเชลยชาวเป่ยหมานตรงหน้า แล้วหันไปสั่งจ้าวโหย่วเถียน
จ้าวโหย่วเถียนไม่กล้าขัดคำสั่งเซี่ยเหริน เพราะกลัวว่าจะเอาชีวิตไม่รอด จึงรีบหันไปหาชาวเป่ยหมานที่ถูกมัดแน่นหนาเช่นเดียวกัน แล้วพ่นภาษาเป่ยหมานที่เซี่ยเหรินฟังไม่ออกใส่
พูดรัวเร็ว พูดไปสักพักก็เดาะลิ้นทีหนึ่ง