กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 - ซานยาถึงอดตายก็ไม่ยอมกิน
ซานยาก้าวเดินอย่างมั่นใจไปจนถึงหน้าตะกร้าสาน ภายใต้แสงจันทร์และแสงไฟ นางก้มศีรษะลงมองเข้าไปในตะกร้าสาน
งูเหลือมตัวอ้วนท้วนที่ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง สะท้อนเข้าสู่ดวงตาของซานยาในชั่วพริบตา
วินาทีนั้น ซานยาราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างของนางแข็งทื่ออยู่กับที่
จากเดิมที่มีรอยยิ้มเต็มใบหน้า จู่ๆ สีหน้าก็กลับซีดเซียว
"ตุบ"
ร่างกายของซานยาราวกับสูญเสียการควบคุม นางหงายหลังล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างทุลักทุเล
"ฮือ ฮือ"
ซานยาที่ตกใจสุดขีดก็ร้องไห้ออกมาในพริบตา นางร้องห่มร้องไห้เสียงดังลั่น
ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเมื่อครู่พี่ใหญ่ถึงได้ตกใจจนทรุดตัวลงไปกองกับพื้น