เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 - ช่างเป็นบิดาเมตตาบุตรกตัญญูเสียจริง
ลูกศรที่ปักลงบนพื้นอยู่แทบเท้าของเซี่ยเหลาไท่ ห่างออกไปเพียงแค่คืบเดียว
ทำเอาพวกเซี่ยเหลาไท่และเซี่ยเจาตกใจจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง
เมื่อสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวในคำพูดของเซี่ยเหริน ทำให้พวกนางเชื่อว่า เซี่ยเหรินจะไม่มีทางหวาดกลัวที่จะลงมือสังหารพวกนางเพียงเพราะสายเลือดเดียวกันอย่างแน่นอน
ด้วยเหตุนี้เอง ในยามนี้ขนลุกซู่ไปทั้งตัวของกลุ่มเซี่ยเหลาไท่ ร่างกายสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อน เหงื่อเย็นเม็ดโป้งซึมออกมาจากหน้าผาก
เซี่ยเหลาไท่มองลูกศรที่อยู่แทบเท้า ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามข่มความหวาดกลัวในใจเอาไว้อย่างสุดความสามารถ
ในยามนี้นางค้นพบในที่สุดว่า เซี่ยเหรินที่อยู่ตรงหน้ากับเซี่ยเหรินคนที่นางรู้จักในอดีต แตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน
ความแตกต่างที่ว่านี้ ไม่ใช่ความแตกต่างทางรูปร่างหน้าตา แต่เป็นความแตกต่างทางนิสัยที่ราวกับฟ้ากับเหว