กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 - ปีแห่งภัยแล้ง
“ฮือฮือ ท่านพ่อฟื้นคืนชีพแล้ว”
เซี่ยเหรินได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นเจือความนุ่มนิ่มของเด็กหญิงตัวเล็กๆ
ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตาที่ยังคงงัวเงียค่อยๆ ลืมขึ้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือบ้านดินเหนียวอันมืดสลัว
“ปวดหัวเหลือเกิน ที่นี่คือที่ไหน”
หัวของเซี่ยเหรินมึนงงราวกับเพิ่งสร่างเมา
ก้มหน้ามองลงไปพบว่าเสื้อผ้าบนร่างไม่ใช่ชุดสูท แต่เป็นเสื้อผ้าฝ้ายหยาบที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน
และในเวลานั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าดังสวบสาบ
เขาหันไปมอง เห็นเพียงสตรีผู้หนึ่งนำพาเด็กหญิงตัวเล็กๆ สามคนเดินเข้ามา ทุกคนล้วนมีใบหน้าซูบผอม มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผลจากการขาดสารอาหารมาอย่างยาวนาน
ทว่าในชั่วขณะนี้ เซี่ยเหรินกลับเหม่อลอย