เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 117 แสงอาทิตย์ส่องกระทบยอดเขาหิมะ
พวกเขาเฮฮากันในรถอย่างสนุกสนาน
แต่ตอนนี้หลินจื่อเซิ่งแทบจะโมโหตายอยู่แล้ว
ทั้งที่ช่วงเช้าเหลียงอวี่ส่งข้อความมาบอกเขาว่าเจอจั่วหลีแล้ว และน่าจะส่งตัวมาถึงเมืองหรงได้ในช่วงบ่าย
แต่เขากลับรอจนถึงห้าโมงเย็นก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน แถมยังไม่ได้รับข้อความจากเหลียงอวี่อีก เมื่อรอจนหมดความอดทน ในที่สุดเขาจึงโทรศัพท์ไปสอบถาม
ปล่อยให้สายดังอยู่พักใหญ่เหลียงอวี่ถึงรับสาย และประโยคแรกก็คือการเอ่ยขอโทษ
“คุณชายหลิน ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาเลยครับ ลูกน้องแปดคนสู้เธอไม่ได้เลยสักคน เหมือนโดนยำฝ่ายเดียวมากกว่า คุณรู้จักแม่ม่ายดำใช่ไหมล่ะ เธอดุร้ายขนาดนั้นเลย ไม่ใช่คนปกติทั่วไปเลยสักนิด”
หลินจื่อเซิ่งถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “หรือแกอยากจะบอกว่าเธอเป็นนักรบพันธุกรรมด้วยล่ะ?”