กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 102 เอาไว้มัดคนก็ดูจะดีไม่เลว
จั่วหลีมองคนที่อยู่บนไมค์อีกครั้ง ถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่านางยังจำไม่ได้ว่าคนที่เล่นพิณนิ้วโป้งคนนั้นชื่ออะไร หน้าตาเป็นอย่างไร
คงต้องโทษที่ตอนนี้สายตานางสูงเกินไป คนที่นางจำได้ล้วนเป็นหนุ่มหล่อหน้าเทพที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นทั้งสิ้น
หนุ่มหล่อธรรมดาทั่วไป นางจำไม่ได้จริง ๆ!
“งั้นหานอวี้เฉิงมาเต้นสตรีตแดนซ์สักหน่อยสิ”
หานอวี้เฉิงรีบเปิดไมค์อย่างไว “ขอบคุณโอกาสที่ท่านประธานจั่วมอบให้ครับ”
เขาเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นจึงเปิดเพลง
สตรีตแดนซ์ที่เต้นครั้งนี้ต่างจากคราวก่อนเล็กน้อย แต่ทั้งหมดล้วนเต็มไปด้วยจังหวะ จะโคน ให้ความรู้สึกถึงพลังแห่งชีวิตอย่างยิ่ง