กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ตาเฒ่าตกปลา
ตอนที่ 52 ทั้งตระกูลของมัน ล้วนฆ่าได้สิ้น
เจียงเฉินจึงค่อยเอ่ยปากตอบ “ในภูเขาเสี่ยวเฮยมีหมาป่าเฒ่าเข้ามาตัวหนึ่ง ข้าล่อมันไปยังยอดเขาหนานเฟิง กรีดเลือดเรียกพวกราชันหมาป่าออกมา ยามนี้จางซานโพน่าจะไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูกแล้วขอรับ”
“ในภูเขาเสี่ยวเฮยมีหมาป่าด้วยหรือ?” เจียงโหย่วหลินชะงักไปเล็กน้อย
“มีขอรับ ข้าบังเอิญเจอมันมาสองครั้งแล้ว เป็นราชันหมาป่าเฒ่าตัวหนึ่ง เจ้าเล่ห์เพทุบายมาก ซ่อนร่องรอยได้แนบเนียนนัก”
หลังจากเงียบงันไปครู่หนึ่ง เจียงโหย่วหลินก็พยักหน้าลงเล็กน้อย “ทำได้ดีมาก”
การให้ราชันหมาป่าช่วยจัดการศพ ย่อมทำให้ผู้คนไม่อาจสืบหาร่องรอยหลักฐานใดๆ ได้เลยแม้แต่น้อยจริงๆ
พูดจบ เขาก็อดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกไม่ได้
“หากเจ้าลงมือไม่สะอาดหมดจด พวกเราก็คงทำได้เพียงฉวยโอกาสตอนกลางคืนบุกไปฆ่าล้างตระกูลเฉินเฟิงเถียนให้สิ้น แล้วพากันหลบหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น”
เจียงโหย่วหลินผ่านการเข่นฆ่าผู้คนในสนามรบมานับไม่ถ้วนแล้ว
สำหรับเขาแล้ว การฆ่าคนก็ไม่ต่างอะไรกับการเชือดไก่แม้แต่น้อย