ตอนที่ 37 ตาเฒ่า รถลากลาของข้าจอดอยู่หน้าประตูบ้านท่านแล้ว

ตอนที่ 37 ตาเฒ่า รถลากลาของข้าจอดอยู่หน้าประตูบ้านท่านแล้ว

สิ่งที่ต้องซื้อเพิ่มเติมที่เหลือ ก็คือข้าวสารขาวและแป้งขาวที่เจียงเฉินอยากจะซื้อนั่นเอง

ธัญพืชชั้นดีที่ชาวบ้านมักพูดถึง ก็คือข้าวเปลือกที่สีเอาเปลือกออกแล้ว และแป้งที่โม่มาอย่างดี

ในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ราคาข้าวสารได้พุ่งสูงถึงสามสิบเหวินต่อหนึ่งจิน ส่วนแป้งขาวก็ปาเข้าไปสี่สิบเหวิน แทบจะไล่เลี่ยกับราคาเนื้อหมูแล้ว ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านทั่วไปจะหาซื้อมากินได้

ชาวบ้านทั่วไปส่วนใหญ่มักจะกินข้าวฟ่างเป็นอาหาร ไม่มีกี่คนนักที่จะมีปัญญากินธัญพืชชั้นดีได้

เจียงเฉินซื้อข้าวสารขาวมายี่สิบจินก่อน จากนั้นก็ซื้อแป้งขาวมาอีกยี่สิบจิน

ถึงแม้ว่าหลังจากนี้จะไม่ได้กินหมั่นโถวแป้งขาวและข้าวสวยขาวในทุกๆ มื้อ แต่อย่างน้อยที่สุดก็ต้องได้กินวันละหนึ่งมื้อ

เดิมทีเสิ่นเยี่ยนชิวตั้งใจจะซื้อข้าวฟ่างทั้งหมด แต่เมื่อนึกถึงท่านพ่อที่ป่วยหนัก จึงซื้อข้าวสารขาวมาสิบจิน และซื้อข้าวฟ่างเพิ่มมาอีกสามสิบจิน

เพียงแต่มองดูกระสอบข้าวบนพื้นแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกลำบากใจ