ตอนที่_117_ตะกละเหนือก้อนเมฆ

ตอนที่ 117: ตะกละเหนือก้อนเมฆ

ความสูงสองหมื่นเมตร ขอบชั้นสตราโตสเฟียร์

ที่นี่ไม่มีเมฆ มีเพียงอากาศหนาวเหน็บที่เบาบางจนเกือบเป็นสุญญากาศ และแสงแดดที่แผดจ้าจนแสบตา

หุ่นเกราะ “เซราฟ” สีขาวเงินกำลังไต่ระดับความสูงด้วยความเร็วสูงสุด

เกราะภายนอกของมันเกาะกุมด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็งบางๆ ทว่าอุณหภูมิแกนกลางภายในกลับร้อนระอุจนน่าสะพรึง

เจียไป่เลี่ยไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นเลยสักนิด

ระบบประสาทของเขากำลังแช่อยู่ในทะเลสารเอนดอร์ฟินความเข้มข้นสูง

สายตาไม่เคยแจ่มชัดขนาดนี้มาก่อน ผลึกน้ำแข็งจิ๋วที่อยู่ห่างออกไปสามสิบกิโลเมตร ในการมองเห็นด้วยเรดาร์ของเขากลับสว่างจ้าดุจไฟสปอตไลต์

แต่เขาหิวเหลือเกิน

ความหิวนี้ไม่ใช่การบิดเกร็งของกระเพาะอาหาร หากแต่เป็นความคันยุบยิบที่ฝังลึกอยู่ในเปลือกสมอง