กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกจันทรา
ตอนที่ 94: พัลส์พายุฝนฟ้าคะนอง
ระดับความสูง: 5,000 เมตร
ที่นี่คือขอบของชั้นสตราโตสเฟียร์ อากาศเบาบางและหนาวเหน็บ แม้แต่ลมหายใจยังเจือไปด้วยกลิ่นอายของเกล็ดน้ำแข็ง ชั้นเมฆกัมมันตรังสีอันหนาทึบและไม่เคยจางหายตลอดทั้งปีใต้ฝ่าเท้า บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นมหาสมุทรสีเทาดำ มันกำลังม้วนตัวและส่งเสียงคำราม สายฟ้าสีม่วงแล่นพล่านไปมาในทะเลเมฆราวกับมังกรยักษ์เป็นครั้งคราว ส่องสว่างท้องฟ้าอันเงียบสงัดไร้ชีวิตแห่งนี้
ไททันลอยตัวอยู่เหนือทะเลเมฆผืนนี้ ตัวรถสีดำสะท้อนแสงแวววาวอันเย็นเยียบใต้แสงอาทิตย์อันเบาบาง ราวกับเป็นดวงดาวสีดำอันโดดเดี่ยว
“นี่……นี่มันสูงเกินไปแล้ว”
เถี่ยโส่วเกาะติดหน้าต่างรถไปทั้งตัว พลางมองดูห้วงเวหาที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งใต้ฝ่าเท้า แม้ว่าทั้งชีวิตของเขาจะคลุกคลีอยู่กับเหล็กกล้า แม้ว่าเขาเพิ่งจะผ่านความเป็นความตายในทะเลลึกมา แต่ในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะขาอ่อนแรงขึ้นมาบ้าง ความรู้สึกที่เท้าไม่ติดพื้น ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศสูงห้าพันเมตรเช่นนี้ สำหรับช่างจักรกลกองทัพบกที่คุ้นเคยกับตีนตะขาบและเศษดินแล้ว มันคือความหวาดกลัวทางสรีรวิทยาโดยสัญชาตญาณ