กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดวงตาของกู้เฟยหดเล็กลงในวินาทีนั้น เขามองชวีเหมยอย่างระแวดระวังและเจ็บปวด “คุณรู้ได้ยังไงว่าครูอวี๋…”
ยังพูดไม่ทันจบ กู้เฟยก็ยิ้มอย่างขมขื่น ใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ใช่แล้ว ผมลืมไป ท่านหัวหน้าสำนักงานกู้ผู้สง่างามมีอำนาจสูงเสียดฟ้า มีเรื่องอะไรที่เขาสืบไม่ได้บ้าง”
เขาพูดพลางยื่นของคืนให้ชวีเหมย “ของคุณเอากลับไปเถอะ ผมไม่ต้องการ”
“คุณก็อย่าไปหาครูอวี๋เลย หลังจากนี้ผมจะไม่ทำงานที่นี่แล้ว” กู้เฟยพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ชวีเหมยได้ยินก็รู้ทันทีว่าเขาคิดไปเอง รีบอธิบาย “ไม่ใช่อย่างนั้นนะเสี่ยวเฟย ลูกเข้าใจผิดแล้ว”