กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ซูอวี้ได้ยินคำนี้ก็ลุกนั่งตัวตรงทันที “อ๊ะ แม่ไม่ง่วง แม่ไม่ง่วง”
ถึงเธอจะบอกว่าไม่ง่วง แต่ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าก็หลอกใครไม่ได้
ลู่ซีฉือนอนห้องผู้ป่วยเดี่ยว ไม่ใช่แค่มีที่ให้นอนคนไข้ ด้านนอกยังมีห้องรับแขกเล็ก ๆ อีกห้อง มีโซฟาตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง นอนพักกลางวันสักหน่อยไม่ใช่ปัญหาเลย
อวี๋เป้ยเป้ยจึงพูด “ถ้าคุณเป็นห่วงซีฉือ ก็ไปนอนพักข้างนอกสักหน่อย มีอะไรฉันเรียกคุณได้ตลอด”
ซูอวี้มองข้างนอก แล้วมองลูกชายบนเตียงพยาบาล เธอพูด “หรือเธอไปพักสักหน่อยเถอะ”
เธอคิดว่าให้อวี๋เป้ยเป้ยไปพักยังดีกว่า ยังไงอวี๋เป้ยเป้ยก็ตั้งครรภ์อยู่