กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
สีหน้าของย่าเฉินกับฟู่จูจูก็หนักอึ้งไม่แพ้กัน
เสี่ยวหลี่ยืนอยู่ข้างรถ สีหน้าก็มีความเศร้า ถ้าไม่มีเหตุผลอะไร เขาไม่ทำแบบนี้หรอก
ยิ่งไปกว่านั้น พอเห็นอวี๋เป้ยเป้ยกลับมา สายตาของพวกเขาก็พร้อมใจกันจับจ้องไปที่อวี๋เป้ยเป้ย อยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด
อวี๋เป้ยเป้ยวางพัดลมลง แล้วก็จ้องพวกเขาอย่างระมัดระวัง “เกิดอะไรขึ้น?”
เธอถามอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าเดาอะไรไปมากกว่านั้น
เธอกลัวคำเดาของตัวเอง…
ตอนที่เธอถามออกไป เธอเองก็ไม่ทันรู้ตัวว่าเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย